Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal überhaupt wilde opschrijven. Niet omdat er iets bijzonders of spectaculairs is gebeurd, maar juist omdat het voor mij persoonlijk behoorlijk groot is geweest.
Een tandartsafspraak.
Voor veel mensen waarschijnlijk gewoon iets wat je in je agenda zet en waar je vervolgens naartoe gaat. Voor mij ligt dat anders. Een tandartsbehandeling kan in mijn hoofd uitgroeien tot iets waar ik dagen of zelfs weken tegenop zie.
En dat gebeurde nu weer.
Het begon met een afgebroken kies
Mijn kies was afgebroken en uiteindelijk bleek dat er een wortelkanaalbehandeling nodig was. Dat woord alleen was voor mij eigenlijk al genoeg om mijn hoofd op hol te laten slaan.
Wat als het pijn doet?
Wat als ik in paniek raak?
Wat als ik niet meer weg durf?
Wat als ik daar eenmaal lig en ik het niet meer trek?
En misschien nog wel de grootste: wat als ik er eenmaal zit en niet meer terug kan?
De eerste afspraak kwam steeds dichterbij. In de dagen ervoor was ik er ontzettend veel mee bezig. Ik vroeg me af hoe lang de behandeling zou duren, hoe het zou voelen en of ik het allemaal wel zou kunnen.
De ochtend van die eerste afspraak was het helemaal raak. Ik had enorm veel paniek. Mijn hoofd bleef maar doorgaan en ik zag eigenlijk al allerlei scenario's voor me.
Toch ben ik gegaan.
Mijn schoonzus ging mee en dat hielp. Onderweg werd ik uiteindelijk rustiger. Eenmaal bij de tandarts had ik nog wel een moment waarop de spanning weer omhoog kwam, maar ik bleef.
En toen gebeurde iets wat achteraf misschien wel belangrijker was dan de behandeling zelf:
ik deed het gewoon.
De tandarts begon met de behandeling. De kies werd geopend, er werd schoongemaakt en er werden meerdere wortelkanalen behandeld. Er kwam medicatie in en uiteindelijk een noodvulling.
Ik was ongeveer een uur bezig.
Een uur waar ik vooraf misschien wekenlang tegenop had gezien.
Maar ik had het gedaan.
Daarna begon het piekeren opnieuw
De behandeling was nog niet helemaal klaar, want één kanaal was moeilijk bereikbaar en kon nog niet worden behandeld.
En daar begon mijn hoofd weer.
Want er moest dus nog een afspraak komen.
Ik wist inmiddels wel dat de eerste behandeling goed was gegaan, maar mijn angst had daar natuurlijk weinig boodschap aan.
"Wat als de volgende afspraak nog langer duurt?"
"Wat als ik deze keer wél paniek krijg?"
"Wat als dat laatste kanaal ontzettend moeilijk is?"
Ik kon er soms echt helemaal in verdwijnen.
Ik heb dagen gehad waarop ik met tranen in mijn ogen zat. Zelfs het idee aan de afspraak kon al zorgen voor een knoop in mijn maag en soms zelfs braakneigingen.
Ik was het denken op een gegeven moment gewoon zat.
Het gekke was ook dat de kies zelf ondertussen steeds rustiger werd. Soms voelde ik nog wat irritatie of een vreemd gevoel, maar er waren ook dagen waarop ik helemaal geen last had.
Toch bleef mijn hoofd zoeken.
En toen was het ineens 13 augustus
Vandaag was het zover.
De afspraak waar ik al die tijd tegenop had gezien.
En weet je wat het bijzondere is?
Ik heb tijdens de behandeling eigenlijk helemaal geen paniek gehad.
Ik heb ongeveer een uur in die stoel gelegen.
Een uur.
En ik ben gewoon doorgegaan.
Geen enorme paniekaanval. Geen moment waarop ik dacht dat ik weg moest. Geen situatie waarin ik dacht dat ik het niet meer kon.
Ik lag daar gewoon.
Dat klinkt misschien heel simpel, maar voor iemand die wekenlang bang is geweest om überhaupt in die stoel te zitten, is dat voor mij een behoorlijk grote overwinning.
Mijn angst had wekenlang gezegd:
"Straks raak je daar in paniek."
Maar toen ik er eenmaal daadwerkelijk lag, gebeurde dat niet.
Alleen... de behandeling is nog niet klaar
Er zit natuurlijk ook een minder leuk einde aan dit verhaal.
Het vierde kanaal is vandaag helaas nog steeds niet gevonden.
Ze hebben ongeveer een uur geprobeerd om erbij te komen, maar het is niet gelukt. Daarom moet ik op 1 september opnieuw terugkomen.
Dat was natuurlijk wel even balen.
Na al die spanning hoopte ik vandaag eigenlijk gewoon klaar te zijn.
Maar tegelijkertijd probeer ik het ook anders te bekijken.
Want het belangrijkste wat ik vandaag heb geleerd, is niet dat het vierde kanaal nog niet gevonden is.
Het belangrijkste is:
ik kan daar liggen zonder in paniek te raken.
Dat wist ik vooraf niet.
Ik dacht wekenlang dat juist dat het probleem zou worden. Dat ik met een open kies in de stoel zou liggen en zou denken dat ik weg moest.
Maar vandaag bleek dat mijn angst veel groter was voor de behandeling dan tijdens de behandeling zelf.
Angst voorspelt niet altijd wat er gaat gebeuren
Dat vind ik misschien wel het grootste inzicht uit dit hele verhaal.
Mijn hoofd had vooraf allerlei voorspellingen.
Wat als ik niet durf?
Wat als ik paniek krijg?
Wat als het heel lang duurt?
Wat als ik weg wil?
En uiteindelijk gebeurde het belangrijkste niet.
Ik kreeg geen paniek tijdens de behandeling.
Dat betekent natuurlijk niet dat mijn angst ineens weg is. Integendeel. Ik moet op 1 september alweer terug en ik weet nu al dat mijn hoofd daar waarschijnlijk weer iets van gaat vinden.
Maar ik heb nu wel iets wat ik de vorige keer nog niet had: ervaring.
Ik weet nu dat ik het kan.
Niet omdat iemand tegen mij zei dat ik het kon.
Niet omdat ik mezelf probeerde wijs te maken dat ik niet bang hoefde te zijn.
Maar omdat ik er daadwerkelijk een uur heb gelegen en het heb meegemaakt.
Ik ben dus nog niet klaar
Op 1 september om 10:15 moet ik opnieuw naar de tandarts.
Het vierde kanaal moet nog steeds worden gevonden en behandeld.
Dus misschien schrijf ik over een paar weken nog een vervolg.
Misschien is het dan eindelijk helemaal klaar.
Maar voor nu wil ik vooral dit onthouden:
Ik was wekenlang bang voor een uur in die tandartsstoel.
En toen ik er eenmaal lag?
Het ging.
Niet perfect. Niet zonder wekenlange angst vooraf. Maar ik ging.
En misschien is dat uiteindelijk ook iets wat ik vaker moet leren:
Je hoeft niet eerst van je angst af te zijn om iets te kunnen doen.
Soms moet je het gewoon doen terwijl je bang bent.
En soms kom je er daarna achter dat de werkelijkheid een stuk minder eng was dan alles wat je hoofd vooraf had bedacht.
Reacties (1)
Plaats een reactie