Je staat op een perron en ineens schiet er een gedachte door je hoofd die je laat schrikken. Of je houdt een baby vast en er komt een beeld op dat helemaal niet bij jou past. Je voelt je er meteen schuldig over. Waarom denk ik zoiets? Wat zegt dat over mij?
Bijna iedereen heeft weleens rare, nare of ongepaste gedachten die zomaar opkomen. Bij de meeste mensen glijden ze er weer af. Maar als je gespannen bent, kunnen ze blijven haken. Juist omdat ze zo botsen met wie je bent, gaan ze voelen als iets gevaarlijks.
Wat er vaak gebeurt
- Je schrikt van je eigen hoofd. De gedachte voelt vreemd en eng, juist omdat je zoiets nooit zou willen.
- Je gaat erover piekeren. Je vraagt je af wat de gedachte betekent en of je jezelf nog wel kunt vertrouwen.
- Je probeert hem weg te duwen. Hoe harder je probeert niet aan iets te denken, hoe vaker het terugkomt.
- Je gaat situaties vermijden. Geen scherpe messen in de keuken, niet vooraan op het perron staan, niet alleen zijn met een kind.
Hier zit een belangrijk punt. Dat een gedachte je zo dwarszit, laat vaak juist zien hoe ver hij afstaat van wat jij belangrijk vindt. Een gedachte is geen wens en geen plan. Het is iets wat een druk hoofd nu eenmaal soms voortbrengt.
Wat je kunt doen
- Benoem het als gedachte. "Ik heb de gedachte dat..." zet een klein beetje afstand tussen jou en wat er in je hoofd gebeurt.
- Laat hem voorbij drijven. Stel je voor dat de gedachte een blad op het water is. Je hoeft hem niet vast te pakken en ook niet weg te duwen.
- Ga niet in discussie. Proberen te bewijzen dat je zoiets nooit zou doen, houdt de gedachte juist bezig. Je hoeft het niet op te lossen.
- Ga door met wat je deed. Laat de gedachte er zijn en richt je aandacht weer op je taak, je gesprek of je wandeling.
- Vermijd zo min mogelijk. Hoe meer je om situaties heen loopt, hoe groter de gedachte lijkt. Kleine stapjes terug naar het gewone leven helpen vaak.
- Wees mild voor jezelf. Je bent geen slecht mens omdat je hoofd iets raars bedenkt. Iedereen heeft zulke gedachten.
Wanneer hulp fijn is
Nemen de gedachten veel ruimte in, ga je veel controleren of vermijden, of maak je je er dagelijks zorgen over? Dan is het goed om er met je huisarts of een psycholoog over te praten. Dat kan spannend voelen, maar hulpverleners kennen dit onderwerp goed. Ze schrikken er niet van.
Misschien helpt het om te weten dat veel mensen precies dit soort gedachten hebben, maar er nooit over praten. Juist omdat ze zo ongemakkelijk zijn, blijven ze verborgen. Daardoor lijkt het alsof jij de enige bent. Dat ben je niet.
Je bent niet je gedachten. Je bent degene die ze opmerkt.
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste.
Plaats een reactie