Je partner zou om zes uur thuis zijn. Het is kwart over zes. Half zeven. Je belt, maar er wordt niet opgenomen. In je hoofd zie je al een ongeluk, een ziekenhuis, een agent aan de deur. Om tien voor zeven gaat de deur open: de trein had vertraging en de telefoon was leeg.
Wie snel ongerust is, kent dit misschien. Een kleine vertraging en je hoofd schiet in een rampscenario. Dat komt vaak voort uit betrokkenheid: je geeft om iemand en wilt dat hij of zij veilig is. Alleen gaat je verbeelding dan sneller dan de werkelijkheid.
Wat er vaak gebeurt
- Je hoofd springt naar het ergste. Niet naar de waarschijnlijke uitleg, zoals file of een vergeten telefoon, maar naar het meest beangstigende.
- Je lichaam doet mee. Je wordt rusteloos, loopt heen en weer en kijkt steeds uit het raam.
- Je gaat controleren. Bellen, appen, de locatie checken, het nieuws bekijken.
- De opluchting is groot, maar kort. Als iemand thuiskomt, zakt de spanning. De volgende keer begint het vaak opnieuw.
Het loopt bijna altijd goed af, en toch voelt het elke keer weer echt. Dat komt doordat je lichaam reageert op de beelden in je hoofd, niet op wat er werkelijk aan de hand is.
Wat je kunt doen
- Noem de gewone verklaringen. Vertraging, file, een lege batterij, een collega die nog iets vroeg. Zeg ze hardop of schrijf ze op.
- Spreek een grens met jezelf af. Bijvoorbeeld: "Als ik over een uur nog niets weet, bel ik iemand anders. Tot die tijd laat ik het rusten."
- Doe iets met je aandacht. Kook, ruim op, maak een korte wandeling. Wachten met lege handen maakt het zwaarder.
- Bel niet om de vijf minuten. Eén keer bellen is prima. Daarna voedt elke onbeantwoorde poging de onrust vaak meer dan dat hij helpt.
- Maak samen afspraken. Een kort berichtje bij vertraging kan veel rust geven. Vraag daar gerust om, zonder dat het een verplichting wordt.
- Kijk terug als het voorbij is. Merk op dat het goed ging. Dat is waardevolle informatie voor de volgende keer.
Wat je mag weten
Dat je je zorgen maakt, laat zien hoeveel iemand voor je betekent. Daar is niets mis mee. Het gaat erom dat de zorg je niet steeds overspoelt. Je kunt van iemand houden en tegelijk vertrouwen op de grote kans dat alles goed is.
Merk je dat dit soort zorgen een groot deel van je dag in beslag nemen? Praat er dan eens over met je huisarts. Je hoeft die onrust niet alleen te dragen.
Het kan ook helpen om na zo'n avond met de ander te praten over wat het met je doet. Niet als verwijt, maar om begrip te vragen. Vaak vinden mensen het prima om even een berichtje te sturen als ze weten hoeveel rust dat jou geeft.
Meestal is het gewoon de trein. Je hoofd mag daar ook aan leren wennen.
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste.
Plaats een reactie